Sabah uyandığınızda yapılacaklar listesi hazırdır aslında. Cevaplanacak mailler, bitmesi gereken işler, başlanması gereken o önemli görev… Hepsi orada durur. Ama insan bazen ilk adımı atmak yerine başka şeylere yönelir. Bir kahve daha içmek, kısa bir oyalama, biraz beklemek… “Biraz sonra başlarım” cümlesi de tam burada sessizce devreye girer.
Çoğu zaman ertelenen şey işin kendisi değil, o işe başlarken hissedilecek duygudur. Yetişememe korkusu, yeterince iyi yapamama endişesi ya da sadece zihni yoran bir yük hissi… İnsan bazen fark etmeden, bu duygulardan uzaklaşmak için küçük kaçışlar yaratır. Mutfağa gitmek, telefon ekranında kaybolmak ya da önemsiz gibi görünen işlerle meşgul olmak aslında bir tür korunma halidir.
Sonra gün ilerler, ertelenenler büyür ve içten içe bir baskı oluşur. En zor kısmı da burada başlar; sadece iş değil, kendine karşı da bir ağırlık hissedilir. “Neden yapamadım?” sorusu sessizce zihnin bir köşesine yerleşir.
Oysa çoğu zaman çözüm büyük bir disiplin patlamasında değil, küçük bir anlayışta gizlidir. Kendine biraz daha yumuşak davranmak, o yükü inkâr etmeden kabul etmek… “Evet, şu an zorlanıyorum” diyebilmek bile bazen ilk adımdır.
Erteleme döngüsü kırılması zor bir alışkanlık gibi görünse de, çoğu zaman tek gereken şey mükemmel bir başlangıç değil, sadece başlamaya izin vermektir. Kalın sağlıcakla...